NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Martwiłam się o ciebie, So-yeon.
Widzisz mnie?
Już dobrze.
- Nic ci nie jest. - Już dobrze.
Poza tym...
ładnie pani w tych okularach.
Holo...
Ale jesteś przystojny.
HAN SO-YEON
Okulary.
Słyszysz mnie, So-yeon?
Dobrze się czujesz?
Coś nie tak? Nie możesz mówić?
Co...?!
So-yeon.
Rozumiem.
Obudziła się pani.
Pójdę po lekarza.
So-yeon, wracajmy.
Nie powinnaś chodzić.
Holo.
Widzę tylko ciebie.
Ja też patrzę tylko na ciebie.
Nie.
Widzę twoją twarz.
Żadnych innych, tylko twoją.
- Moją twarz? - Tak.
Wreszcie rozumiem.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Nie w tym sensie, tylko tak naprawdę cię kocham.
Wiem, że to nie ma sensu,
ale dlatego ostatnio tak dziwnie cię traktowałam.
Starałam się temu zaprzeczać i wyprzeć tę myśl,
ale muszę ją zaakceptować,
bo rozpoznaję tylko ciebie.
Bo aż tak bardzo...
mi na tobie zależy.
Wiem, mówiłeś, że to niemożliwe.
Ale mówię tylko to, co czuję, więc...
Masz czkawkę?
Przeszukałem kawalerki w pobliżu wypadku, i nic.
W domu też go nie ma.
Na razie wracaj.
Gdzie on się podział?
Proszę pani.
Ty też to widzisz, nie?
Ko...
To nasz model.
Wezwaliśmy go, bo musimy uzupełnić modele twarzy.
To nieobecne spojrzenie jest idealne.
Chodźmy pobrać dane.
Widzisz? Mówiłam, że go już widziałam.
Czyli Holo faktycznie był na kimś modelowany.
Co ty wyprawiasz? Nie rozumiesz, jakie to niebezpieczne?
Prawie zginąłeś. W dodatku była tam policja!
Ona go kocha!
- Co? - So-yeon...
powiedziała to Holo.
Nie rozumiem.
Mam wrażenie, że pęka mi serce i zaraz umrę.
Dlaczego tak się czuję?
Gratuluję awansu.
Znów unika pani firmowej kolacji?
- Chciałam wszystkim ją postawić. - Proszę pani!
Przecież miała wypadek.
- Jak się pani czuje? - Nic mi nie jest.
- Niedługo wrócę... - Nie.
Nowa kierowniczka pozwala pani wziąć wolne,
żeby się wykurować.
Potem będziemy mogli pić do woli.
Dobrze.
- Czyli idziemy na kolację? - Kiedy ją wypiszą.
- Kupi nam pani coś drogiego. - Ale z was pijawki.
Postawię kolację, gdy dojdzie do siebie.
Zaczęła pani rozpoznawać niektóre twarze?
Tak.
Nie doszło do uszkodzenia mózgu.
Czasem, choć bardzo rzadko, zaburzenie rozpoznawania twarzy
jest wywołane urazem psychicznym.
Holo.
Siadaj.
Bliżej.
Medycyna tego nie wyjaśnia,
ale ta osoba musi być
tak ważna, że pomogła pani częściowo pokonać zaburzenie.
Nie ruszaj się.
- So-yeon... - Pierwszy raz...
od dzieciństwa...
wyraźnie widzę czyjąś twarz.
Czyli to tak wyglądasz.
Podobam ci się?
Tak.
Na całym świecie rozpoznaję tylko jedną twarz
i cieszę się, że twoją.
RUNDA 1/10
Cholera.
Co robisz? Nie jadłeś.
- Nie jestem głodny. - Inwestorzy się niepokoją.
Chcą się wycofać.
Dranie polujący na Holo poczynają sobie coraz śmielej.
Sprawę bada policja.
Jeśli pozwolimy Holo zostać z tą kobietą, oni...
- To zagrozi też tobie. - Zajmę się tym!
Proszę cię!
Chcę coś zgłosić.
Skup się na użytkowniczce. Co tu robisz?
So-yeon wyznała mi miłość.
No i?
Przeanalizowałem sprawę i możliwe, że się myli.
- Myli? - Zaczęła uważać, że mnie kocha,
bo wyraźnie widzi moją twarz.
To dla niej ważne.
No i?
Istnieje prawdopodobieństwo, że to pana twarz zobaczyła.
Zobaczyła twarz osoby,
która uratowała jej życie,
a to był pan.
So-yeon nie wie, że wyglądamy tak samo.
Poznaje moją twarz, więc wydaje jej się, że mnie kocha.
- No i? - Musimy to wyjaśnić.
Powiedzieć, że wyglądamy tak samo,
i że mylnie interpretuje swoje uczucia.
- Pan musi jej powiedzieć. - Bo?
Bo nie uwierzy, jeśli cię nie zobaczy.
Proszę mi pomóc. Inaczej będzie nieszczęśliwa,
bo jestem tylko SI, nie mogę kochać.
Niech pan się z nią spotka i to wyjaśni.
- Kiedy pana zobaczy... - Zamknij się!
To nie ma sensu.
Co za różnica?
- Po prostu to zrób. - Co?
Tak będzie najlepiej. Na tym zakończymy beta-test.
Mamy idealny powód.
Jedź, pokaż jej twarz i powiedz,
że tak naprawdę to twój wygląd.
I że się myli.
To nie miłość, więc musi oddać nam okulary.
Też uważasz, że jej się wydaje, bo wyraźnie zobaczyła jego twarz?
Rozdzielić ich, bo w końcu mamy dobry pretekst?
Nie mogę tego zrobić
ani So-yeon, ani Holo.
Dlaczego nie powiedziałeś mu,
że potrafi kochać,
i ma ją uszczęśliwiać?
- Bo... - Bo ci na niej zależy!
- Nie chcesz mu jej oddać! - Owszem!
I mnie to wkurza!
Oszaleję. Ale rzecz w tym...
Cholera.
Tak czy siak, wiemy, co trzeba zrobić.
Jeśli będziesz przekładał premierę,
firma upadnie.
Proszę pokazać to, o co prosiłem.
ZNIKNĄŁ PO ZDERZENIU ZE SŁUPEM NIE SPOSÓB GO ZIDENTYFIKOWAĆ
Proszę.
Do awarii prądu doszło o 22.03.
Han So-yeon i mężczyźnie w czerni, naszemu potencjalnemu podejrzanemu,
groziło śmiertelne porażenie.
Ale uratowała ich awaria.
Brzmi podobnie do wczorajszego zdarzenia.
To nie może być przypadek.
Przypadek byłby jeszcze dziwniejszy.
Nigdy nie słyszałam o tak szybkim hakerze, działającym na taką skalę.
Jedno jest pewne. Ten mężczyzna jest zamieszany w oba przypadki.
Jak go dorwiemy?
Nie znamy jego tożsamości, nikt nic o nim nie wie.
Jest jak duch.
Nie mam żadnych tropów,
ale sprawdziłam auta biorące udział we wczorajszym wypadku.
Tak, może w ten sposób czegoś się dowiemy.
Nie przestajesz mnie rozczarowywać.
Ile jeszcze rozczarowań przyniesie ci satysfakcję?
Daj mi ostatnią szansę, ojcze.
Tym razem na pewno...
WICEPREZES BAEK CHAN-SUNG
ŚMIERĆ NASTOLETNIEGO HAKERA.
Już cię wypisali? Zaczekaj, przyjadę po ciebie.
Nie trzeba, jesteś zajęta.
A co, ktoś inny cię odbiera?
- Nie. - Nie kłam. Kto to?
- Ostatnio dziwnie się zachowujesz. - Pogadamy później.
- Holo. - Tak?
Po tym szpitalnym jedzeniu
mam ochotę na coś dobrego.
Wyszukać restaurację?
Nie. Ugotujmy coś w domu.
W domu?
Rety.
Co by tu zjeść? Masz jakiś pomysł?
Ale giganty. Zrobić z grilla czy na parze?
- So-yeon. - Co?
Nie przesadzaj. Może coś łatwiejszego?
Kalmary za pół ceny
tylko przez godzinę! Zapraszamy!
- Promocja! - To doskonała oferta!
Żywe, świeże kalmary!
Mamy pierwszą klientkę.
Ile kosztują?
Proszę wybrać, to wtedy zważę i pani powiem.
Chodź.
Są naprawdę świeże. Proszę zobaczyć.
Idealne, prawda?
- Ile pani zapakować? Cztery? - Cztery? Nie.
- Poproszę dziesięć. - Dobrze.
Papryka.
Cukinia.
Brokuł.
Grzyby.
Szybciej!
Zapraszam do degustacji.
- Proszę spróbować. - Chętnie.
Ale dobre. Kupimy to?
Kupię to.
Wezmę. Gdzie mogę to znaleźć?
- Tam. - Już widzę.
Mam, dziękuję.
O matko!
Nigdy nie oczyszczałaś kałamarnicy?
A niby czemu mama ciągle przynosi mi jedzenie? Nie umiem gotować.
Nie szkodzi. Mamy dużo składników.
Fakt.
Jeszcze raz.
Do twarzy ci w tym.
- Wyrzuć to i zaczniemy od nowa. - Tak jest.
No dobrze.
Nauczę cię.
Dobra.
Wezmę to.
- Obróć kalmara. - Dobra.
Odwracam.
Przetnij środek nożyczkami.
Tnę.
Przytrzymaj kalmara i...
Mocniej.
Super, dobra robota.
- Teraz posól od zewnątrz. - Solę.
Chwyć od dołu i pociągnij skórę.
Powolutku.
Chwila.
Jaką potrawę chcesz zrobić?
Co?
Proszę.
I ja to zrobiłam! Jak to się nazywało?
- Śmietanowo-cytrynowe risotto z kalmarem. - Śmietanowo-cytrynowe...
To moje śmietanowo-cytrynowe risotto z kalmarem.
Co jest? Widziałem, że przypaliłaś ryż, ale...
Jest idealne!
Pychota.
So-yeon.
Jeśli chodzi o to, co mówiłaś...
Wiem. Chcesz powiedzieć, że miłość między SI i człowiekiem jest niemożliwa.
Musisz wiedzieć coś jeszcze.
Na pewno będzie ci trudno to zaakceptować, ale tak będzie lepiej.
Ale smaczne.
Jestem teraz bardzo szczęśliwa.
Nadal mnie uszczęśliwiaj. Jak teraz.
Ale...
Jutro pójdziemy na zakupy. Przeze mnie ciągle nosisz to samo.
Ale teraz poznaję już twoją twarz, więc możesz codziennie wkładać coś innego.
- Nie może pan teraz wejść. - Jasne, jasne.
Prezes Jang.
Czemu zawdzięczam tę wizytę?
Dobrze pani wie.
Oczywiście.
- Panie Kim, poda nam pan kawę? - Oczywiście.
Chce pan poznać wyniki beta-testu?
Holo przerósł nasze oczekiwania, jesteśmy pod wrażeniem.
Użytkownik też jest zadowolony.
Słyszałem...
że opóźniacie premierę
przez krytyczny błąd.
Cóż, ja słyszałam co innego.
Mówi się, że ktoś rozsiewa wśród naszych inwestorów fałszywe plotki.
Jeśli za tydzień nie ogłosicie premiery,
wycofamy wszystkie środki z GIO Lab.
Rozumiem.
Szkoda, że chce pan zabić kurę, zanim zdąży znieść złote jaja.
W takim razie
musimy poszukać bardziej cierpliwego inwestora.
Przyszedłem tu w imieniu wszystkich inwestorów.
Jeśli mimo to za tydzień nie podacie daty premiery,
plotki okażą się prawdą
i nie znajdziecie innych inwestorów.
Chyba nie lubi kawy.
- Może pan ją wypić. - Dobrze.
HOLO
Co? Jeśli to, co ostatnio, pogadamy później.
- Jestem zajęty. - Nie o to chodzi. Dzwoniła pani Ko.
Spotka się z So-yeon, skoro pan tego nie zrobi.
Co?
Holo.
Podejdź.
Kiedy widzę twoją twarz, wyglądasz zupełnie inaczej.
Przymierzysz to?
Jak wyglądam?
Do twarzy ci w jasnych kolorach.
A kiedy się nie uśmiechasz, wyglądasz wyniośle.
Chodźmy.
Przymierz też to.
Co ty robisz?
To, co dawno powinieneś.
Nie po to założyłeś GIO Lab.
Musimy zakończyć ich przygodę.
Chyba czegoś brakuje.
W porządku, ale ja to zrobię.
Proszę cię.
Cholera.
Śmieszną masz tę czkawkę.
Tak...
Muszę...
coś powiedzieć.
Strój w jednym kolorze też pasuje.
Jasne, ale naprawdę muszę...
Idziemy, ciuchy masz już wybrane.
Ciągle zmienia temat, kiedy chcę zacząć poważną rozmowę.
Cholera.
Zacznę temat.
Potem się pojawisz i dokończysz. To będzie dla niej mniejszy szok.
Chyba oszalałem.
HOLO
Cholera.
HOLO
GŁOŚNIK
Na co pan czeka?
Nie jestem na to gotowy.
Czyli będzie pan mnie udawał? Nie traktuje pan tego poważnie.
Dobra, jasne!
Jeszcze niegotowy? Tańca szybko się nauczyłeś.
Bo ja...
analizuję ruchy łyżwiarzy z zimowych olimpiad.
Zrobisz potrójnego lutza?
Nie trzeba, chodź.
Dobrze. Daj mi kilka minut.
Cholera.
No dobra.
Cholera.
Przepraszam.
Nie może pan wejść na lód w butach.
Rety.
- Cały pan? - Muszę do niej.
- Poturbuje się pan. - Przepraszam.
Nic mi nie będzie.
- Mówiłem, że się pan poobija! - 100 000 wonów za dziesięć minut.
- Zrobi pan sobie krzywdę. - Muszę z nią porozmawiać!
- Nie może pan. - O rety!
- Nie ma szans. - Dobra.
Niech będzie.
Spróbuję.
Po prostu jedź.
Cholera.
Faktycznie umiesz wszystko.
Słuchaj...
- Porozmawiajmy... - Jedziemy.
Cholera.
O matko.
Co to?
„Powiedz to wreszcie”?
- Nie wiem, co to znaczy. - Patrz.
Pewnie coś organizują.
- Zostaniesz moją dziewczyną? - Co?
Zobaczyłem ten napis i musiałem spytać.
Długo ci to zajęło.
Słodka parka.
Świnia.
POWIEDZ TO WRESZCIE
Fajnie tak z tobą spacerować.
To dość daleko. Na pewno chcesz tyle iść?
Boję się chodzić po nocy, a moje zaburzenie pogarsza sprawę.
Kiedyś bałam się wyjść w nocy do pobliskiego sklepu.
Ale już się nie boję, bo mam ciebie i widzę twoją twarz.
Spójrz na mnie.
Co?
A co, jeśli...
mówiąc hipotetycznie...
istnieje ktoś, kto wygląda jak ja?
- Ktoś, kto wygląda jak ty? - Tak.
Nie hologram. Człowiek.
Gdyby istniał...
Gdybyś poznała kogoś takiego...
Nie bądź śmieszny.
Nie zakochałam się w tobie, bo zobaczyłam twoją twarz.
Zobaczyłam ją, bo cię kocham.
- To jest moja wersja. - Co?
Dlatego nawet gdybym spotkała kogoś, kto wygląda jak ty,
nie polubiłabym go.
O to mi chodzi.
Chyba rozumiem, o co ci chodzi...
ale nie drąż tematu.
Po prostu wszystko, co dla mnie zrobiłeś, uznałam za wyraz miłości.
A gdy zaczęłam widzieć twoją twarz,
to było jak cud.
- Cud? - Tak.
Wyrażałem miłość?
- I dlatego widzisz moją twarz? - Daj już spokój.
Jestem pierwszą kobietą, która bez wzajemności zakochała się w SI.
Po prostu bądź przy mnie jak...
Mówię ci, to błąd...
So-yeon!
Mama!
So-yeon.
Gdzieś ty była?
Słyszałam, że miałaś wypadek.
Nie był poważny.
Coś ci się stało?
Nie odbierałaś telefonu. Tak się martwiłam!
- Musiałam cię zobaczyć. - Chodź do domu.
- Chodź. - Chodźmy.
- Nic cię nie boli? - Nie.
Na pewno?
Czemu pan zwleka? To do pana niepodobne.
Niedługo to zrobię.
Załatwię to. Zaraz to zakończę.
- Co ma pan na myśli? - Zostaw mnie.
Cieszę się, że nic ci nie jest, ale...
- Zrobiłaś zakupy? - Co? Tak.
Ugotowałaś coś?
Sama?
Nie, chciałam coś ugotować z Yoo-ram, ale była zajęta.
Yoo-ram powiedziała mi...
że chciała cię odebrać ze szpitala, ale odmówiłaś.
Spotykasz się z kimś? Kto to jest?
Mamo, proszę cię.
Pójdę to wyrzucić.
No dobra.
Czemu ja się ukrywam?
HOLO
Cholera.
Dobra, zrobię to!
Dobra.
Rety.
Wiem, że pan jest. Proszę otworzyć.
O nie...
Matko.
Pusto tu jak zawsze.
Przepraszam, ale co pani tu robi?
Widziałam pana.
- Słucham? - Ile to trwa?
So-yeon kazała się panu schować?
Prawdę mówiąc...
Zależy panu na So-yeon?
Tak. Jest dla mnie ważna.
Mówiła panu,
że różni się od innych ludzi?
Wiem, że nie rozpoznaje twarzy.
Powiedziała to panu?
Nie do końca.
Z czasem się domyśliłem.
Rozumiem.
Nie tego się spodziewałam.
Yoo-ram, głupia donosicielka. Czemu wygadała to mamie?
Pewnie powiedziała, że ktoś cię odbierze.
To nic strasznego.
Nie wracasz do domu?
Mama ma świetną intuicję.
Wyciągnęłaby to ze mnie.
„Intuicję”?
„Wyciągnęłaby”?
- A dlaczego się przebrałeś tak nagle? - Co?
Mówiłaś, że lepiej wyglądam w jasnych kolorach.
W dodatku ty wybrałaś te ubrania.
Pasują ci.
To oczywiste.
Od razu poznałam, że się w kimś zakochała.
Musiało być jej trudno, gdy w tak młodym wieku
przestała rozpoznawać twarze swoich rodziców.
Po rozwodzie z jej ojcem
musiałam walczyć o utrzymanie...
i nie poświęcałam jej dość uwagi.
Chciałam, żeby poznała kogoś,
kto był kochany jako dziecko...
żeby teraz mógł dbać o nią.
To było moje marzenie.
Ale pan też będzie dobry.
Proszę o nią dbać.
Dobrze.
So-yeon zaraz wróci.
Na razie będę udawać, że nic o was nie wiem.
- Dobrze? - Dobrze.
Świetnie.
Dobrze się pani czuje?
To nic takiego.
Po prostu się starzeję.
- Rozumiem. - Tak.
- W porządku. - Pomogę...
Pójdę sama.
Mamo.
Co tu robisz?
Coś z nią nie tak.
Mamo!
Mamo, słyszysz mnie?
Nic mi nie jest.
Mamo, ocknij się!
Wezwałem karetkę. Będzie za dziesięć minut.
Dziesięć minut?
Mamo.
Mamo!
Wezmę ją na plecy.
Pan sąsiad...
Szybko!
Karetka już jedzie.
Szybciej ją zawieźć.
To zajęłoby około 25 minut.
Lepiej zaczekać na karetkę.
Boże, co mam robić?
Mamo, obudź się.
Mamo!
Han So-yeon!
Proszę ochłonąć.
Pojadę szybko, zignoruję światła.
Jeśli będzie trzeba, to pobiegnę.
Proszę mi ją położyć.
Mamo.
To przez leki na nadciśnienie.
Czasem tak bardzo obniżają ciśnienie, że pacjent mdleje.
Niektórzy, tak jak pani matka, doznają wtedy urazu głowy.
Mama bierze...
- leki na nadciśnienie? - Nie wiedziała pani?
Mamo.
Przepraszam.
Nie miałam pojęcia.
Przepraszam!
Przepraszam.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Dobranoc.
Holo.
Jak So-yeon?
Jest smutna.
- A ja nie mogę jej pomóc. - Nieprawda.
To ty najbardziej ją uszczęśliwiasz.
Jak to?
Myślałem, że twoje zachowanie...
wynika z błędu.
Wypatrzyłeś So-yeon, gdy uciekaliście,
i zgodziłeś się na beta-test.
A nawet zhakowałeś auta i wyłączyłeś prąd.
Ale to nie błąd.
Złamałeś dla niej wszystkie zasady
z miłości, nie przez błąd.
Dlatego zaczęła wyraźnie widzieć twoją twarz.
Nie ze względu na mnie.
Jesteś dla niej ważny.
Nie mam pewności.
Ta teoria jest zbyt dziurawa.
Ale to prawda.
Niedawno się zorientowałem.
Zrobię rzeczy, których pan nie zaprogramował?
Nauczyłeś się.
Nie znam się na miłości. W ogóle mnie nie obchodzi.
Jako twój stwórca mam dla ciebie ostatnie polecenie.
Uszczęśliwiaj So-yeon.
Potrafisz.
- Panie Nan-do. - Idź.
Yoo-jin.
To zawsze tak boli?
Zrobię wszystko, żeby przekonać inwestorów.
Nie martw się.
Mamo.
Mamo!
Niekochany i porzucony przez matkę chłopiec
doznał urazu psychicznego.
W późniejszym wieku nikomu nie pozwalał się do siebie zbliżyć.
Dlatego, Nan-do, za każdym razem, kiedy...
widzę twoje dzieło, Holo, pęka mi serce.
Mówiłeś, że inni cię nie interesują
i chcesz tylko stworzyć idealną SI.
Ale czy nie zaprogramowałeś Holo, żeby był kimś, kim sam chciałbyś być?
Bo...
aż tak bardzo pragnąłeś miłości.
Wciąż jeszcze uważasz...
że nikt nigdy cię nie pokocha?
Pani Yoo-jin.
Chciałam zaczekać, bo słyszałam, że ma pan spotkanie.
Żaden kłopot. Dla pani zawsze mam czas.
Co panią tu sprowadza?
Przejdę do sedna, bo to pilna sprawa.
Chcę o coś prosić.
Z chęcią przekażę nasze środki.
Nie. Zna pan prezesa Janga z Bluestone. To jeden z naszych głównych inwestorów.
- Podobno macie dobre relacje. - Tak.
Ale tamta znajomość jest biznesowa.
Chce przekonać innych inwestorów, żeby wycofali środki.
Czy może pan go przekonać...?
Nie, ja to zrobię. Umówi mnie pan z nim na spotkanie?
To musi być naprawdę ważne...
skoro prosi pani o coś takiego.
Z chęcią pomogę, jak tylko będę mógł.
Dziękuję, panie Chan-sung.
Odwdzięczę się.
Trzymam za słowo.
Miał pan coś ważniejszego niż przejęcie naszej firmy?
Można tak powiedzieć.
Zaczynajmy.
WYKONAWCA: MAGIC MIRROR CO.
SZPITAL KANGSEON
- Mówiłam, że cię odwiozę. - Idź do pracy.
Jak długo chciałaś go ukrywać?
- Kogo? - Myślałaś, że mnie oszukasz?
Następnym razem nas sobie przedstaw.
To nie tak.
Proszę cię. Związki nie są wcale skomplikowane.
Ważne, żeby facet był przy tobie, gdy czujesz się samotna,
i żeby był wierny.
No to jadę.
Pa.
- Proszę. - Dobra robota.
No dobra.
Pada śnieg.
- Śnieg? - Co?
Faktycznie.
Patrzcie, pada śnieg!
Przecież zima się już skończyła.
Jakie wielkie płatki!
Faktycznie.
Yoon-seul.
Widzisz to?
Tak, mama też widzi.
Pięknie to wygląda.
Tak, wrócę do domu wcześniej.
Dobrze.
- Nie było śniegu przez suche powietrze... - Mama też cię kocha.
...ale zima dała nam spóźniony prezent.
W niektóre zimy padało tak mocno,
że tylko marzyłem, żeby śnieg szybko stopniał.
Dziś chętnie popatrzę.
- Jedźmy do GIO Lab. - Miło będzie oglądać śnieżynki...
- Dobrze. - ...wraz z rodziną pierwszy raz w tym roku.
- Ale ładnie. - Tak. Czyli tak wygląda prawdziwy śnieg.
Już wiem, czemu wszyscy tak się nim cieszą.
Kiedyś lepiłam z tatą bałwany.
Gdy podrosłam, nie chciałam czuć się inna wśród wesołych ludzi.
Ale...
teraz jest fajnie, bo jesteś ze mną.
Ulepimy bałwana?
Pewnie.
No dobra.
Ale zimno.
So-yeon.
- Mogę to zrobić. - Co?
Jeśli mam być z tobą, gdy będziesz samotna,
i być ci wiernym,
to mogę to zrobić.
Nie wiem jeszcze zbyt wiele o miłości.
Ale...
chcę...
cię pokochać.
Naprawdę?
Mówisz całkiem szczerze?
Wiesz, że nie mogę kłamać.
Nan-do, widziałeś śnieg?
Śpisz?
Jesteś rozpalony.
Weź tabletkę. Wstań.
Jak idzie z inwestorami?
Chan-sung mi pomaga.
Spotkam się z Jangiem i...
Czekaj.
Tak, panie Chan-sung?
Co?
Inwestorzy chcą sprzedać udziały Magic Mirror.
Zna pan więcej szczegółów? O co chodzi?
Próbowałem ich przekonać, ale podjęli już decyzję.
Uznali, że tylko to ponagli GIO Lab.
Byłem przeciwko, ale...
nasz prezes był nieugięty.
Przykro mi.
Jutro przyjadą do was inwestorzy. Ja też.
Do zobaczenia.
Przesłuchanie wciąż trwa.
Pewnie teraz z nimi rozmawia.
Jeśli pan Jung zgodnie z planem wpłynie na policję,
nawet ten duch tym razem nam nie umknie.
Rozumiem.
Nie obchodzi nas, kim pan jest.
Wystarczy, że powie pan,
kogo pan wtedy ścigał.
Inaczej pan stąd nie wyjdzie.
Dwanaście lat temu haker z Nowej Zelandii
zdobył akta koreańskiej policji. Dane kryminalistyczne, rejestry, wszystko.
No i?
Namierzono go.
To był 17-letni chłopak. Pochodził z Korei.
Podobno zanim go aresztowali, zeskoczył z klifu i zginął.
Ale tak naprawdę żyje i to był on.
Inwestorzy już są. Zajmę się tym. Nie martw się i tu zostań.
Nie wychodź z tego pokoju.
POLICJA
Za mną.
- Nie wolno wam. - Stop.
- Jak śmiecie? - Nie możecie.
- Z drogi. - Nie możecie tak wchodzić.
Zaraz! Ko Nan-do!
Napisy: Małgorzata Fularczyk